شهرستان هویزه

هُوِیزه (در عربی: الحُویَزه) [۱] (در فارسی:هویزه و همچنین خوزگان)[۲][۳][۴] مرکز شهرستان هویزه در استان خوزستان است.

نام این شهر که در مقطعی هوزگان بود که در سال ۱۳۶۲ خورشیدی با دستور دولتی به هویزه تغییر یافت.[۵]جمعیت این شهر در سرشماری سال ۸۵ بالغ بر ۱۴٬۴۲۲ نفر بود است.

http://rahianenoor.com/images/advertise/b00000085.jpg

مزار شهدای هویزه

هویزه یکی از شهرهای شهرستان هویزه در غرب این استان است که بخاطر جنگ ایران و عراق شهرت دارد. این شهر با یورش نیروهای عراقی تصرف شد و بطور صد در صد تخریب گردید. تنها آثار باقی‌مانده از شهر، قدم‌گاه حضرت عباس و خرابه‌های چند ساختمان است.

اکثر ساکنین این شهر از طوایف عرب بوده و به زبان عربی تکلم می کنند. طوایف معروف این شهر کوت، نیس،بنی ساله(بنی صالح)، جرف و ساکی می باشند.

این شهر قدمت زیاد دارد و ابن بطوطه درمورد آن در کتابش می‌نویسد و زمانی در این شهر حوزه علمیه بزرگی بود که قریب به چهارصد مجتهد داشت و از اندلس و نجف در آن درس می‌خواندند و اخیراً حضرت “آیت جزایری هویزه را بعنوان پایتخت فرهنگی استان خوزستان معرفی کرد.

از جمله علمای اهل هویزه:

  • علامه شیخ محمد کرمی الحویزی
  • عبدالحسین الحویزی
  • مفسر نور الثقلین[۶].

خاستگاه نامگذاری

یاقوت حموی دربارهٔ خاستگاه نامگذاری هویزه می‌گوید: حویزه مصغر حوز است که ریشه آن حازَ َیحوزَ حوزا آمده‌است. [۷]

به گفته راجر سیوری، خوزستان سرزمین مردمان خوزی یا هوزی یا حوزی (که استرابون و پلینیوس از آن به اسم اوکسی[۸]ذکر کرده‌اند)است. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و هویزه منعکس کننده ساکنین این منطقه در زمان عیلامیان بوده است[۹]

تاریخ

این شهر توسط شاپور دوم ساخته شد و در زمان خلیفه طائی ۳۸۱ – ۳۶۳ ه. ق / ۹۷۴-۹۹۱ م توسط دوبیس بن عفیف بن اسدی بازسازی شد [۱۰]